Bo syn odchodzi, córka zostaje/ Because the son leaves, the daughter stays

pobrane (6)Ostatnio na organizowanej przez nas domówce (kiedyś bym napisała „prywatce”) usłyszałam od jednej z koleżanek, że rodzice synów są zawsze skazani na to, że synowie w dorosłym wieku „pójdą za żoną”, a rodzice zostaną na stare lata sami. Usłyszałam też, że to córka ma biologicznie, czy genetycznie zakodowany silny związek z własnymi rodzicami, to ona więc częściej do nich dzwoni, opiekuje się nimi, odwiedza. Synowie łatwiej przecinają pępowinę, rozpoczynają samodzielne życie, raczej rzadko uwzględniając w tym nowym życiu rodziców. Chyba, że rodziców żony.

Nie muszę mówić, że rozgorzała dosyć ciekawa dyskusja na ten temat, bo wśród naszych gości byli w przeważającej części rodzice synów, a wśród nich z kolei np. pielęgniarka. To ona właśnie, w trakcie swojej wieloletniej pracy zaobserwowała, że jeśli stara matka lub ojciec trafiają do szpitala, to zwykle czynności związane z toaletą czy karmieniem, a więc te wymagające częstych wizyt i dobrego nastawienia, wykonują córki. Synowie pojawiają się w niedzielę, poprawią poduszkę, pospacerują po korytarzu, rzucą jakąś kąśliwą uwagę personelowi szpitala i tyle.

Poczytałam trochę, co na ten temat mówią psychologowie. Generalnie najzdrowszy układ jest taki, gdy dziecko (bez względu na płeć) w odpowiednim momencie opuści dom i założy własną rodzinę. Wtedy, dojrzewając do własnego rodzicielstwa samodzielnie kreuje dalsze życie, jednocześnie (i to jest stanowczo podkreślane przez psychologów) nie tracąc kontaktu z rodzicami, by zaopiekować się nimi, jeśli zajdzie taka potrzeba. To jest jednak bardzo wyidealizowany obraz społecznych oczekiwań, bo przecież doskonale wiemy, że najczęściej bywa inaczej. I to inaczej w zależności od tego, czy mamy córkę czy syna.

Oczywiście prawdą jest, że młodym powinno się pozwolić na życie w zgodzie z samym sobą. Jednak tu smutna dla niektórych rodziców wiadomość: jeśli wcześniejsze relacje z ojcem i matką nie pozwalały na osiągnięcie niezależności, to drastyczne odcięcie się od domu przyniesie dziecku więcej pożytku, niż staranie się o wzorcowe relacje z rodzicami. Jestem jednak przekonana, że gdy już obie strony przepracują we własnej głowie problem (jeśli taki istnieje), pozwolą mu wybrzmieć bez wzajemnych oskarżeń i pretensji, gdy opadną emocje, (zakładając, że dostaną od losu odpowiednio dużo czasu), będą mogli na nowo te relacje zbliżać. Na nowych zasadach.

Bo dorosłe dziecko prawdopodobnie nadal kocha swoich rodziców, jedynie do szczęścia ich już nie potrzebuje. A czasem nawet wręcz przeciwnie, żeby być szczęśliwym musi od nich odejść.

I dopiero ten ostatni fakt jest według mnie powodem do smutku.

Co Wy o tym wszystkim sądzicie, córka czy syn, stereotyp, czy prawda?


Recently, at the party which I organized, I heard from one of my friends that sons’ parents are always condemned to the fact that sons of an adult age will „follow their wife” and their parents stay alone for the old years. I also heard that the daughter has a biologically or genetically encoded strong relationship with her own parents, so she often calls them, looks afte and visits them. Sons are more likely to cut the umbilical cord, start an independent life, rather rarely take into account in this new life of parents. Unless, the parents in law 🙂

I do not have to say that there was quite interesting discussion, because among our guests were mostly parents of sons, and among them, for example, a nurse. During
many years of work she observed that if an old mother or father goes to a hospital, usually activities related to the toilet or feeding, and therefore those requiring frequent visits and a good attitude, are performed by daughters.

The sons appear on Sunday, they will change the pillow, they will take a parent for a walk trhought the corridor, they will say some comment to the hospital staff and that’s all.

I read a little what psychologists say about it. Generally, the healthiest arrangement is when a child (regardless of gender) leaves home at the right time and sets up his own family. Then, matured to own parenthood, creates his own family life, at the same time (and this is strongly emphasized by psychologists) without losing contact with parents, to take care of them, if the need arises. However, this is a very idealized picture of social expectations, because we know perfectly well that it usually happens differently. And it’s different depending on whether we have a daughter or son.

Of course, it is true that young people should be allowed to live in harmony with themselves. However, here sad news for some parents: if earlier relationships with father and mother did not allow to achieve independence, then drastic separation from the home will bring more benefit to the child than to strive for a model relationship with parents. I am also convinced that when both sides reconsider the problem in their own heads, it will allow to resist without mutual accusations and complaints, when emotions fall, (assuming that they will get enough time from fate), they will be able to re-create relations approach. With new rules.

Because an adult child probably still loves his parents, but does not need them anymore to became happy. And sometimes even the opposite.

And only this last fact is, in my opinion, a reason for sadness.

What do you think about all of above, a daughter or son, a stereotype or a truth?

32 myśli w temacie “Bo syn odchodzi, córka zostaje/ Because the son leaves, the daughter stays

  1. Good morning Beata!! What a great post!!

    They said you can not withdraw from a bank account until you deposit money in it. The same applies in case of relationships.

    But it is not so easy sometimes…

    It depends of many reasons…

    The culture of a country, what example you give to your children, the personality of the children and so many other….

    Accrording to me its the daughters who serves best to parents but i have seen boys that are better than girls!!

    I wish to get old without problems …. so to manage serve myself alone !!!

    Kisses!!!!

    Polubione przez 2 ludzi

    1. Thank you Dear!
      The situation between children and mather or father are sometimes very complicated but it could be fixed. I needs a lot of works and good attitude but it can be fixed. Howether, if you don’t want do nothing, if you don’t care it is over. But some people still think in stereothypical way, and live in stereotypical way.
      In the middle of this modern, progressive world.
      Kisses!! Have a great day Efi!

      Polubione przez 1 osoba

      1. This is one of the best known teaching tales in world folklore. No matter what version, the story illustrates the Fifth Commandment: ‘Honor Your Father and Mother.’

        A long time ago, there was a wealthy man who had one son. As the father grew older, the son grew up, began to work with his father and became a successful merchant. Soon he got married to a wealthy young woman and they had a child.

        One day, the old father said, “My son, I can no longer work in our business. I have confidence that you will continue to build the business. So I have decided to give you everything now while I am alive. You will own all my property and wealth. In that way, I too can enjoy your success. I’m sure that I will have what I need too.”

        The son was overjoyed and thanked his father.

        In the beginning, the son honored his father and gave him daily reports on the business, often asking for his advice.

        However, as time went on, the son began to talk only occasionally to his father. When his father offered some suggestions, the son interrupted him by saying sharply, “I know what I am doing. I don’t need your advice.”

        Then there came a day when the son said to his father, “I don’t have use for any more of your advice. Now that I own all the properties, I want you to leave.”

        “Where shall I go? I am too old to leave my home,” replied the father.

        “Well, old man,” answered the son, “you better leave by sunrise or I shall have you thrown out.”

        The old father left his home and began to wander and beg.

        One very cold day, the old father walked by the home of his son. He saw his young grandchild playing in the yard.

        “Please, dear child, ask your father to give me a blanket so that I may be warm in this frost.”

        The child ran to his father. “Dear father, please give me a blanket for the old man who says he is your father. Is it true? That he is my grandfather? Then please tell me where to find a blanket for him.”

        “Very well. Go to the attic and there you’ll find an old blanket. Take it to the old beggar,” replied the young father.

        The young child ran up to the stairs to find the blanket. After a while, the young father wondered what he was doing up in the attic. When he reached the room, he saw his child trying to cut the blanket with a knife.

        “What are you doing, my child?” asked the young father.

        “I am cutting this blanket in half, father, so I can give half to my grandfather. But I am going to keep the other half for you, father, so when you grow old and go out to beg in the cold, then I’ll give you this part of the blanket to keep you warm,” said the child.

        The young father bolted down the stairs, ran out the front door to where his old father was waiting.

        “Forgive me, my father, for what I have done to you. You deserve my gratitude and honor for what you have done for me all these years. I have forgotten the honor that you deserve. Please come in and be in your home once again,” pleaded the young father.

        The old man forgave his son.

        That night, as the grandfather was sitting in his chair near the fireplace, the grandchild came up to him and sat on his lap. The child held the two halves of the blanket. The old man took half of the blanket for his lap and covered the lap of the child with the other half. Then the old man winked and began telling a story to his grandchild. And that’s how it was for many years.

        from Peninnah Schram’s The Hungry Clothes and Other Jewish Folktales. NY: Sterling Publishing, 2008.

        Polubione przez 2 ludzi

  2. Jeśli syn bierze aktywny udział w opiece nad własnymi małymi dziećmi, na równi z żona zmienia pieluchy, wstaje po nocy żeby karmić, uspokajać, etc, to najpewniej i własnymi rodzicami będzie się opiekował. Bez tego trzeba niestety raczej liczyć na córki, albo bardzo dobre układy z synowymi.

    Z ostatnich znanych mi przypadków – sąsiadka mamy miała czterech synów, ale jak zaczęły się problemy i chciała, by któryś wziął ją do siebie (a nie tyle wymagała jakiejś wielkiej opieki, co zwykłego mieszkania przy rodzinie, żeby ktoś jej pomógł się ubrać, leki podał na czas itp) żaden tego nie zrobił. Ba! Doszli do wniosku, że będzie najlepiej (najtaniej?), jak się ją zamknie w szpitalu dla psychicznie chorych pod pretekstem, że ma myśli samobójcze. Tyle, że w szpitalu po tygodniu obserwacji chyba uznali, że gadanie sąsiadki (Jak mnie nie chcecie, to gaz odkręcę i będziecie mieli spokój) to tylko gadanie i sąsiadkę wypisali. Na szczęście rodzinie się udało załatwić miejsce w jakiejś umieralni, gdzie sąsiadka potrzebowała już tylko dwóch, czy trzech tygodni, by się zwinąć i uwolnić synów od swojej absorbującej osoby.

    Polubione przez 1 osoba

    1. O matko!! no i to jest straszne. Tymczasem w kochającej rodzinie pewnie żyłaby znacznie dłużej i cieszyła się, prawdopodobnie zasłużoną, starością. I teraz znowu w mojej głowie od razu pojawia się pytanie, czy to ona (i jej mąż) źle wychowali własne dzieci, czy środowisko, media, kultura, społeczeństwo itp… tak na nich wpłynęło?

      Polubienie

      1. Pojęcia nie mam. A może zwyczajnie tych synów było za dużo i każdy uważał, ze to nie on, tylko któryś z pozostałych braci powinien wziąć matkę do siebie?

        I jeszcze dla równowagi inny kwiatek, sprzed lat, ale akurat z rodziny. Kuzynowi dziadka coś spieprzyli przy operacji oczu i oślepł. Mieszkał razem z synem, synową miał dobrą, więc nie było problemu z opieką. A że bez tej opieki by sobie nie poradził doszedł do wniosku, że będzie sprawiedliwie, jeśli odda synowej całą, całkiem sporą emeryturę. Tak tym obraził córkę, która do tej pory wpadała do niego od czasu do czasu w odwiedziny, że przestała do niego w ogóle przychodzić. Bo uważała, że pół emerytury ojca należy się jej. Tylko za to, że jest córką 😀

        Polubione przez 1 osoba

        1. No tak, a pewnie zupełnie nie rozumiała, że opieka nad niepełnosprawnym ojcem też kosztuje. Prawdopodobnie syn z synową musieli jakoś mieszkanie przystosować do osoby niewidzącej. Ja uważam, że w takich przypadkach zawsze najpierw dobrze jest porozmawiać z dziećmi o swoich planach. Ze wszystkimi dziećmi. Wspólnie podjęte decyzje trudniej podważyć, czy potem poddawać negatywnej ocenie. Córka mogła się też po prostu najzwyklej w świecie poczuć odseparowana od podejmowania wspólnych decyzji za rodzica i zareagowała w klasyczny sposób. Roszczeniowy.

          Polubienie

  3. Myślę, że tu nie ma reguł. Jest coś takiego w ludziach, że chcą pomagać. Są ludzie potrzebujący autentycznie pomocy ale nie potrafiących się o to zwrócić, a potem okazać odrobinę zwykłej ludzkiej wdzięczności.
    Trudny temat

    Polubione przez 1 osoba

    1. To prawda, ja też wiem, że ludzie po prostu lubią pomagać. Fakt, że świat się zmienia i tej pomocy jest mniej, ludzie się asekurują, boją nawet, jednak nie sądzę by mężczyźni nie byli przystosowani do pomagania. Jedynie może z racji różnych innych życiowych obowiązków robią nieco mniej. Jeśli natomiast trzeba robią więcej. Trudny temat:)

      Polubienie

  4. Za wiele zmiennych by bez solidnych, szeroko zakrojonych badań statystycznych stawiać jakiekolwiek tezy. Wszystko co się napisze będzie diagnozą pojedynczych przypadków, a uogólnienia będą nieuprawnione. Co syn, to odmienny przypadek, co córka to odmienny przypadek, co człowiek, to odmienny przypadek…

    Polubienie

      1. No właśnie, to wszystko o czym wspomniałaś, to są zmienne – masa różnych drobiazgów składających się na zachowania poszczególnych jednostek. Uwarunkowania biologiczne są jedną ze zmiennych, ale… też bardzo złożoną, bo składającą się z kolejnych zmiennych. Przestawienie jednej wartości w tym równaniu z nieskończoną, chyba, liczbą niewiadomych, może zmienić bardzo wiele. Panie, toż to jak fizyka kwantowa. Mój misiowy rozumek za małym jest by się zmagać z takimi złożonymi problemami. Wolę pojeść miodku zebranego na kwieciu łąkowym.

        Polubione przez 1 osoba

              1. Jak widać, niektóre rzeczy są bardzo trwałe… Ale nie bój nic, entropia skruszy i to. Nie za naszej kadencji, nie za kadencji naszych dzieci i prawnuków. Trzeba pewnie z połowy tysiąclecia. Pojawią się za to nowe. Stereotypy, konwenanse, efekty lenistw umysłowych.

                Polubione przez 1 osoba

    1. No dobra, ja rozumiem, że kobiety mają ten swój macierzyński instynkt i lubią się opiekować, ale ja uważam, że właśnie więzi o tym decydują. W końcu nie opiekują się każdym, tylko bliskimi:)

      Polubienie

  5. U mnie z rodzeństwem relacje są całkiem dobre i z ojcem tez. Owszem kazdy z nas dba o niego po swojemu, bo ten umie lepiej to a tamten w tamtym moze pomoc. Jedno z nas mieszka z rodzina przy ojcu, w domu rodzinnym. Ale reszta pomaga tez. Jednak podział na płeć i przypisane temu role u nas się nie „udał”, bo życie pisze swoje historie. Jednak ojciec ma pomoc i zainteresowanie i w zdrowiu i chorobie. A o to przecież chodzi.

    Polubione przez 2 ludzi

    1. Mój tata nie żyje, ja mam brata, ale u nas też jest pełna współpraca. Jak ja coś mogę zrobić, to robię, jak brat, to robi brat. Nie ma przypisanych obowiązków. Brak mieszka z mamą, więc z racji tego, że jest na miejscu na pewno poświęca więcej swojego czasu niż ja, za to jak ja jestem to robię wszystko, łącznie z gotowaniem i sprzątaniem. A na co dzień nadrabiam telefonicznie. Ale nie dlatego, że jestem córką i powinnam, tylko dlatego, że lubię sobie pogadać z mamą:-)

      Polubienie

  6. Nie wiem, nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Ale chyba coś jest na rzeczy. Widzę, że Koleżanka Małżonka prawie codziennie trajkoli ze swą matką przez telefon, a ja bardzo rzadko. Tyle tylko, że ja w ogóle rzadko rozmawiam przez telefon – nie lubię po prostu i już. Telefon służy u mnie do przekazywania informacji, a nie pogaduszek.

    Polubione przez 2 ludzi

  7. Taka jest prawda, że córki częściej sie opiekują, ale nie dlatego, że są córkami, ale dlatego, że są kobietami. To tutaj jest stereotyp – musimy sobie jak pies zasłużyć na miłość, mężczyzna po prostu jest. Związek z rodzicami wcale nie jest silniejszy „genetycznie”, po prostu społeczeństwo wymaga od kobiet więcej, inaczej są źle oceniane, przede wszystkim przez inne kobiety, które podjęły trud i chodzą w aureoli dobrze spełnionego choć niechcianego obowiązku. Mogę podać przykłady, gdy kobieta nie tylko opiekuje się rodzicami, ale też teściami, choć Ci ostatni wcześniej nigdy jej nie lubili.

    Stereotypem jest w ogóle, że dzieci zawsze kochają swoich rodziców. W praktyce wcale tak nie musi być, choć zdarza się, że nienawiść i niezakończone sprawy też nazywa się miłością, z braku możliwości przyznania się do prawdy. Smutne rzeczy. Mam ogromne szczęście, że moi rodzice są tacy jacy są, bo teraz, gdy znam tak wielu ludzi wiem, że to jest w życiu kwestia przypadku.

    Polubione przez 1 osoba

    1. Tak, ja też znam takie przykłady, ale znam też przykłady przełamywania stereotypu. Znam syna, który się opiekuje i córkę, która nie. Co do miłości czy nienawiści, to nie zawsze jest dokładnie to uczucie, które człowiekowi się wydaje, że je odczuwa. Często ta nienawiść jest mylona z chwilową złością, czy niezrozumieniem. Najczęściej wychodzi na jaw jakiego typu to było uczucie w momencie, gdy rodzic umiera. Bardzo często właśnie wtedy okazuje się, że nie nienawiść, a niezałatwione sprawy.

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s