Asystent zdrowienia/ Assistant of Experienced Involvement

Niedługo w Polsce pojawi się nowy zawód, tzw. asystent zdrowienia, który w Europie już istnieje i chyba ma się całkiem dobrze. Będzie mógł go wykonywać każdy, bez względu na wykształcenie i wiek (w przedziale 18 – 67 lat), jedyny warunek, jaki postawiono przed aplikantem, to posiadanie możliwego do zweryfikowania bagażu doświadczeń.

Wyobraźcie sobie, że osoba bardzo Wam bliska przeżywa właśnie kryzys emocjonalny, załamanie, czy wręcz chorobę psychiczną. Wydaje mi się, że w obliczu takiej tragedii człowiek staje się bezradny. Lekarz coś tam radzi, przepisuje tabletki, terapie, mówi jak postępować z chorym i wypisuje do domu. I w tym domu pacjent wraz z rodziną, staje twarzą w twarz z problemem, który nie znika, a z którym trzeba nauczyć się żyć i właściwie postępować. Pojawiają się wątpliwości, pytania, strach, tyle niewiadomych ile przypadków medycznych. W takiej sytuacji kluczowa jest możliwość uzyskania szybkiej pomocy, czy rozmowy z kimś, kto doskonale zrozumie, co przeżywa pacjent i jego bliscy, bo sam przeszedł przez każdy etap choroby i zdrowienia. Dlatego teraz może być asystentem zdrowienia kogoś innego, może dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem, pomóc w kontaktach z instytucjami, zespołem terapeutycznym. Może stać się pomostem między lekarzami, pracownikami socjalnymi a całą resztą społeczeństwa, w które krok po kroku, na nowo wprowadza pacjenta. Bardzo ważne jest również to, że taki asystent, z pewnością łatwiej niż bliscy, odczyta symptomy ewentualnego nawrotu choroby lub negatywne skutki przyjmowanych leków. Jego racjonalne podejście do pacjenta, w kontakcie z przepełnioną emocjami rodziną, będzie bezcennym elementem rekonwalescencji i powrotu do życia w społeczeństwie, które ciągle jeszcze stygmatyzuje ludzi z chorobami psychicznymi.

Zdrowi ludzie uważają, że choroba psychiczna to efekt uzależnienia, przyjmowania środków psychotropowych. Nie zawsze tak jest, większość przypadków to geny, bezsilność wobec otaczającej nas rzeczywistości, cywilizacja, problemy, lęki, cierpienie. Jednak bez względu na to, co jest bezpośrednią przyczyną choroby, i pacjent i społeczeństwo, musi nauczyć się funkcjonować obok siebie, tym bardziej, że statystyki dotyczące zaburzeń psychicznych rosną w przerażającym tempie.

Na koniec jeszcze jedna refleksja. Dawny chory, już jako asystent, otrzymuje szansę na nowe życie, pracę i samodzielność, dostaje możliwość wykazania się w nowej roli. Sądzę, że otrzymany kredyt zaufania staje się bardzo ważnym elementem utrzymania jego stabilności emocjonalnej i zdrowia psychicznego. Zamiast siedzieć w domu i pobierać rentę, czuje się potrzebny, aktywnie wspiera innych, spełnia się zawodowo i na nowo uczy samoakceptacji.


Very soon a new profession will appear in Poland, the so-called a Assistant of Experienced Involvement ( model „EX-IN”), who already exists in Europe and is probably doing quite well. Everybody will be able to do it, regardless of their education and age (in the range of 18-67 years), the only condition imposed on the applicant is the possession of a verifiable baggage of experience.

Imagine that a person who is very close to you is experiencing an emotional crisis, a breakdown or even a mental illness. It seems to me that in the face of such a tragedy, we become helpless. The doctor counsels something, prescribes pills, therapies, says how to deal with the patient and let you go home. And in this house, the patient and his family stay face to face with their problem that does not go away and which they need to learn to live with it. There are doubts, questions, fear, as many unknowns as medical cases. In this situation, the key is the possibility of getting quick help or talking to someone who understands perfectly well what is going through the patient and his relatives, because he has gone through every stage of illness and recovery. That is why he can now be an assistant for healing someone else, he can share his knowledge and experience, help in contacts with institutions, a therapeutic team. It can become a bridge between physicians, social workers and the rest of the society, in which, step by step, anew introduces the patient. It is also very important that such an assistant, certainly easier than the close ones, will read the symptoms of a possible relapse of the disease or the negative effects of the medication being taken. His rational approach to the patient, in contact with a family full of emotions, will be an invaluable element of convalescence and return to life in a society that still stigmatizes people with mental illnesses.

Healthy people think that mental illness is the result of addiction, the adoption of psychotropic drugs. This is not always the case, most of the cases are genes, powerlessness to the reality that surrounds us, civilization, problems, fears and suffering. However, no matter what is the cause of the disease, the patient and society must learn to function side by side, the more so because statistics on mental disorders are growing at a terrifying pace.

Finally, one more reflection. Formerly ill, as the current assistant, he gets a chance for a new life, work and independence, he gets the opportunity to show up in a new role. I believe that the credit of trust received becomes a very important element in maintaining emotional stability and mental health. Instead of sitting at home and taking a pension, he feels needed, actively supports others, fulfills herself professionally and re-teaches self-acceptance.

Reklamy

44 myśli w temacie “Asystent zdrowienia/ Assistant of Experienced Involvement

      1. Powaga. Skutki takie, że tak naprawdę każdy kto chciał mógł otworzyć gabinet psychologa. Nawet bez studiów bo nie było to uregulowane. Chyba od tego czasu to się zmieniło. Chociaż tak czy inaczej mówię o 2009 więc jeszcze nie prehistoria 😉

        Polubione przez 1 osoba

  1. Pomysł doskonały, ale na służbę zdrowia nie ma pieniędzy, więc u nas taki asystent nie będzie za rok ani dwa. szkoda, bo zbyt wielu potrzebuje wsparcia drugiej osoby.
    Serdeczności zasyłam

    Polubione przez 1 osoba

  2. Pomysł jest ciekawy, ale ciekaw jestem jak wyjdzie to w praktyce? To znaczy, czy znajdą się środki na sfinansowanie pomysłu, czy nie będzie to tylko jakiś pomysł o ograniczonym zasięgu, czy w końcu dobra idea nie ugrzęźnie w procedurach.
    I teraz dalej: nasz kraj zdaje się na tzw. obronę narodową wykłada dodatkowe środki, ale trudno powiedzieć, żeby z taką samą dynamiką łożył na zdrowie.
    I jeszcze jedno: lecznictwo psychiatryczne przeżywa poważny kryzys i oby asystenci zdrowienia nie zostali na lodzie.

    Polubione przez 1 osoba

    1. To prawda, lecznictwo psychiatryczne przeżywa kryzys, ale chyba zawsze przeżywało. Asystenci zdrowia to będą ludzie, którzy zwykle otrzymują rent, ale nie wiem tak do końca, jak to jest z rentą dla osób ze schorzeniami psychiatrycznymi. Może niektóre przypadku się na rentę kwalifikują inne nie. Czy wtedy te osoby są w stanie wykonywać pracę, czy radzą sobie w społeczeństwie? Myślę, że te osoby, które sobie nie radzą, same będą potrzebować nadal asystenta, opieki. To temat nowy, więc na pewno wszystko będzie wymagało doprecyzowania. Niemniej jednak, pomysł ciekawy.

      Polubienie

    1. Jeśli to będzie normalny etaty, to szpital będzie informował pacjenta, bo będzie miał namiary na asystentów. Będąc na liście przeszkolonych osób, będą musieli podać jakieś namiary na siebie, dostępne w szpitalu, do przekazania pacjentowi. Inaczej sobie tego nie wyobrażam.

      Polubienie

    1. No właśnie o to doświadczenie chodzi pomysłodawcom. W którymś komentarzu pisałam, że taka praca będzie opłacana, ale nie wiemy , czy właściwie, ale teraz sobie pomyślałam, że przecież renta też nie jest dużym zastrzykiem gotówki. Ale jest, natomiast wynagrodzenie za pracę asystenta pewnie będzie nieco wyższe, bo uzależnione od tych średnich krajowych, a może będzie dodatkiem do renty. Nie wiem jak to rozwiążą, ale doświadczenie osoby, która zna chorobę, w tym wypadku jest bezcenne.

      Polubienie

      1. Nikt nie udzieli takiego wsparcia jak osoba, która to przeszła i takiej człowiek chyba prędzej się zwierzy – będzie łatwiej mu się otworzyć bo to w jakimś stopniu bratnia dusza…. a jak to rozwiążą? Wszystko jest do rowiązania – wystarczy chcieć

        Polubione przez 1 osoba

    1. Dziękuję:) O fajnych rzeczach jakoś tak samo się pisze. Co nie znaczy, że nie mam wątpliwości odnośnie tego zawodu, o którym w notce, mam wiele. Bo jeśli trafi się niedoleczony asystent, to co wtedy? Czy to może rzutować na jakoś opieki nad dopiero zdiagnozowanym człowiekiem? Obawy są, ale mam nadzieję, że korzystając z doświadczenia innych krajów, nauczymy się, jak mądrze i dobrze wykorzystać możliwości, które z tym zawodem się wiążą.

      Polubione przez 1 osoba

    1. Ciekawa jestem jak to się u nas sprawie, bo może być tak, że zawód owszem jest, ale tak beznadziejne opłacany, że wiesz…. bardziej się będzie człowiekowi opłacało iść do pracy fizycznej czy gdzieś na czarno.

      Polubienie

  3. ktoś to w 100% rozumie położenie chorego myślę, że jest niezbędny w procesie wychodzenia na prostą. Ktoś, kto nie był w podobnej sytuacji (mimo najszczerszych chęci) nie zawsze jest w stanie być właściwym wsparciem.

    Polubienie

    1. Nie zawsze rozumie sposób postępowania, nie wie skąd się bierze wahanie nastroju, na co zwracać uwagę, a na co nie. Co jest normą, a co wychodzi poza nią, bo na przykład leki nie działają, lub jest nawrót choroby. To są niuanse, których zdrowy człowiek po pierwsze nie rozumie, po drugie, nie zna.

      Polubienie

  4. Myślę, że u nas, w Polsce, panuje duża stygma wobec osób dotkniętych chorobami psychicznymi. Wstyd chorować, wstyd iść do lekarza. Jak siedzisz przed gabinetem psychiatry, to ludzie w przychodni dziwnie ci się przyglądają. Jakby choroba psychiczna była zaraźliwa. W mojej ocenie dramat. Tak mało się o tym mówi.

    Polubione przez 1 osoba

    1. Dlatego właśnie, jak poczytałam o tym asystencie, to pomyślałam sobie, że to świetny pomysł. Człowiek już wyszedł z choroby, więc potrzebuje pracy, a chory potrzebuje kogoś, kto wyszedł z choroby i wie jak utrzymać się w stabilnej formie. Obie strony mają z tego korzyści, państwo też ma, bo pacjent mniej przebywa w szpitalu, więcej w domu, pod „opieką” asystenta. Myślę, że rodzina też będzie się czuła bezpieczniej, w sensie spokojniej, z kimś kto rozumie problem.

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s