Zalety

Nie chwaliłam się jeszcze, że zmieniłam pracę. Już dawno się tu niczym nie chwaliłam, btw:-)

W każdym razie, zmieniłam i trzeba było się przestawić na inne oczekiwania i priorytety. A propos oczekiwań: nowością jest to, że teraz zawsze muszę uczestniczyć w spotkaniach mojego szefa. Jestem jego drugim wzrokiem i słuchem. Po każdym spotkaniu robię roboczą notatkę, protokół czy zapisuję wnioski. Szef to oczywiście potem uzupełnia, coś tam koryguje merytorycznie, ale ja nadaję temu pierwszy rys. A zwykle jest o czym pisać.

Protokołowanie jest fajne i niefajne jednocześnie. Fajne, bo jako uczestnik spotkania jestem w centrum wydarzeń. Wiem jakie są plany firmy, czy mojego szefa, w jakim kierunku będziemy się rozwijać jako podmot gospodarczy, czy choćby dlaczego nowy minister jest lepszy od starego:-)

Niefajność polega na konieczności ciągłej koncentracji. Nie można się na chwilę wyłączyć i myśleć o niebieskich migdałach. Jak potem wytłumaczę dziurę w notatce? Przecież nie powiem, że w momencie gdy pan Kowalski referował projekt kampanii reklamowej, ja rozważałam co zrobić na obiad:-)

Zdecydowaną zaletą jest to, że w ogóle wychodzę z biura, że poznaję nowych ludzi, bywam w takich miejscach Warszawy, do których bym pewnie nigdy nie trafiła.

Wartość edukacyjna – bezcenna.

Reklamy

Scenka rodzajowa czyli firmowa sztafeta

Biuro.  Biurka ustawione jedno obok drugiego, poprzedzielane regałami, by stworzyć jakąś namiastkę komfortu w chaotycznie zagospodarowanej przestrzeni.

Dzwoni firmowy telefon (stara komórka powycieranymi cyferkami), jeden z pracowników patrzy w ekran po czym odrzuca gadżet w stronę kolegi ze słowami „To nie do mnie”. Kolega patrzy w ekran i automatycznie przerzuca komórkę do następnej osoby mówiąc: „Do mnie też nie”. Kolejny pracownik robi dokładnie to samo, co poprzednicy.

I tak, fruwając od biurka do burka, zdezelowana staruszka doleciała do mnie. Spojrzałam w ekran i poderwałam się z miejsca w kierunku ostatniego już, oddalonego od pozostałych biurka, rzucając z telefonem krótkie: „To chyba do Ciebie!”.

Koleżanka, która za sobą miała już tylko ścianę, spojrzała na wyświetlacz i zrezygnowana odebrała połączenie: „Dzień dobry szefie”.

Wszystko trwało może 15 sekund 🙂