Szczepienie / Vaccination

Zbliża się mój termin.

W ciągu minionego roku wiele razy miałam kontakt z zakażoną osobą i pozostałam zdrowa, więc albo jestem szczęściarą, albo mój organizm ma podobną odporność jak w przypadku grypy. Szczepionek przeciwko grypie nie biorę i/bo nie choruję. Miewam czase jakieś objawy grypopodobne, ale w bardzo łagodnym zakresie i zwykle przez dobę lub dwie.

Od początku jednak rozważałam szczepienie przeciwko koronawirusowi, dlatego już w styczniu zadeklarowałam taką chęć wypełniając odpowiedni formularz (była kiedyś taka możliwość na stronie MZ). Potem jednak wybuchła afera celebrycka, problemy z dostawami, pojawiło się wiele różnych rozporządzeń zmieniających porządek szczepień, więc kliedy w Wielką Sobotę dostałam telefon z automatycznego systemu szczepień, a w nim powiadomienie, że już za dwa tygodnie mam się stawić na Narodowym, byłam bardzo zdziwiona. Bardzo bardzo.

A teraz, gdy to już tuż tuż, trochę się boję.

Po mojej jedynej szczepionce przeciwko grypie trafiłam do szpitala z kosmicznym bólem głowy, wymiotami i w fatalnej formie. Dostałam kilka kroplówek, ale przez wiele godzin po prostu umierałam. Totalne rozbicie, przy którym migrena to pikuś. Nie chciałabym tego samego przechodzić teraz.

Ale mimo to pójdę się zaszczepić, zresztą chyba nie ma innego wyjścia jeśli chcemy tego lata pojechać na wczasy trochę dalej niż na Pojezierze Łęczyńsko – Włodawskie.

Och jak mi się marzy….

A Wy jesteście już po, przed, czy może w trakcie?

Czytaj dalej „Szczepienie / Vaccination”

Przerwa/ Break

Długa przerwa. Chyba potrzebowałam wyciszenia, skupienia się na innych sprawach niż blog. Ten rok zaczął się smutno, potem odszedł Bajt, a potem jeszcze okazało się, że trzeba rozszerzyć wcześniej robione badania. To wszystko wpłynęło na mnie dziwnie, może jeszcze nie depresyjnie, ale blisko tego stanu. Wiedziałam, że coś trzeba zrobić, tylko nie miałam pojęcia, co.

Na szczęście przyszła wiosna, a z wiosną różne, nareszcie dobre, rzeczy. Jeden z problemów rozwiązał się sam, drugi jest w toku, zrobiło się ciepło. Nabrałam siły.

A na dodatek zamieszkał z nami ten oto, cudowny, przewesoły, zwariowany Tedi!!

Nie zapomnieliśmy o Bajcie, on zawsze będzie tym pierwszym, wymarzonym psem w naszej rodzinie, ale Teddy Bear, jest tak pełen szczenięcego wigoru, że nie sposób się przy nim nudzić i wpadać w melancholię i rozpamiętywać.

Poza tym, fajnie jest porównywać zachowania odmiennych rasowo psiaków. Tedy jest hawańczykiem, więc będzie większy niż yorkshireterrier. Jest cichy i mimo młodzieńczego szaleństwa – wyważony. Bajt był jak młody źrebak wypuszczony ze stajni, zupełnie nie zwracał uwagi na niebezpieczeństwo. Tedi jest trochę ostrożniejszy, ale dopuszczam też myśl, że jeszcze nie rozbrykał się na dobre. Może dopiero pokaże, co potrafi.

A tak w ogóle, to miał być piesek z warszawskiego schroniska, ale ze względu na wnuka uznaliśmy, że piesek musi być łagodny, a my musimy mieć pewność, że on właśnie taki jest.

Czytaj dalej „Przerwa/ Break”

Smutna niedziela/ Pained Sunday

Niestety wczoraj musieliśmy uśpić Bajta. Nie przypuszczałam, że bedzie aż tak smutno. Ponad 15 lat razem, a teraz pustka.

Unfortunaley, we had to put Bajt down yesterday. I didn’t think it would be so sad. Over 15 years together, now emptiness.

Płynie Wisła płynie

Przy okazji załatwiania spraw w KRS-ie, wpadłam nad Wisłę. Uwielbiam, gdy to, co nią płynie, jest całkiem naturalną koleją rzeczy i nie smuci. No może jedynie, gdy wywoła powódź, bo nadmiar kry podobno może to zrobić. Mam nadzieję, że tak się nie stanie.

Czytaj dalej „Płynie Wisła płynie”

Przemyślenia/ Some thoughts

Niedawno zostałam teściową, ostatnio babcią. Teraz intensywnie się uczę, by w tych nowych rolach wypadać najlepiej, jak potrafię. A tu w jakimś sensie pojawia się konflikt interesów. Bo bycie dobrą teściową oznacza m.in to, żeby nie wpadać do dzieci z niezapowiedzianą wizytą, a bycie dobrą babcią, żeby wpadać do wnuka jak najczęściej. Tak więc trzeba wyważyć proporcje, co jest niezwykle trudne, gdy się już wie, że tam czeka taki mały, pachnący Pączuś:-)

Mój home office trwa już 3 miesiące i to są dokładnie 3 dodatkowe kilogramy! Jak ja czekam na szczepionkę, to Wy sobie nawet nie wyobrażacie. Albo chociaż na ciepełko, żeby wywlec rower z piwnicy. Akcja naprawcza związana z tymi kilogramami trwa, bo przecież w czerwcu mam wesele chrześniaka. Chcę wyglądać, co najmniej tak pięknie, jak rok temu na weselu syna naszych przyjaciół. Bo ja się wtedy sobie podobałam, i to jest ten mój punkt odniesienia:-) A muszę się przyznać, że wobec siebie jestem niesamowicie krytyczna. Jeśli więc rok temu uznałam, że wyglądam nieźle – to znaczy, że autoterapia działa. Lepiej późno, niż wcale!:))))

Czytaj dalej „Przemyślenia/ Some thoughts”

Wtorek (za oknem -14)/ Tuesday (outside the window -14)

Pisałam kiedyś, że w moim życiu czas Covidu przyniósł dużo dobrego. Mogłam skupić się na tych sprawach, na które wcześniej brakowało czasu, albo umykały mi w tej zwykłej rzeczywistości. Lockdawn dla nas nie był taki zły. Był niemal nieograniczony czas dla rodziny, dla mocno już posuniętego w latach psa.

Bajt ciągle żyje, gdyby ktoś pytał. 🙂

Zawodowo, czas pandemii przyniósł mi bardzo dużo pracy, więcej niż normalnie, w niecodziennych, domowych warunkach. Jednak dzisiaj, po raz pierwszy od 3 miesięcy, jadę na cały dzień do biura. Dziwnie się czuję. Nie będę pomykała przez cały dzień w szlafroku i kapciach? Nie wypiję kawy z ekspresu? Będę musiała zrobić make-up i kanapki????

No i najgorsze, trzeba było wstać o 6.20 zamiast o 7.55, (zaczynam pracę o 8.00).

A co tam u Was ciekawego? Mam nadzieję, że może dzisiaj, w końcu uda mi się do Was zajrzeć, ale jeśli nie, to życzę miłego dnia i czasu dla siebie!!

PS. A jednak pojechałam bez make-upu. Zapomniałam go zrobić:-)

Czytaj dalej „Wtorek (za oknem -14)/ Tuesday (outside the window -14)”

O tym i o tamtym / About this and that

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!!

Bardzo dziękuję za zainteresowanie moją nieobecnością, rzeczywistość mnie trochę przerosła, potem przystopowała i dosyć sugestywnie pogroziła paluszkiem. Musiałam ulec. Ale w związku z tym, nie zauważyłam kolejnej blogowej rocznicy. Przypomniał mi dopiero WordPress informacją, że jestem na tej platformie już trzy lata.

Powiem Wam, że te trzy lata minęły niewiadomo kiedy, ale przecież blogować zaczęłam 12 stycznia 2007 roku. Dokładnie pamiętam tamten dzień, mnie sprzed 14 lat i moje spojrzenie na świat. Dzisiaj mam poczucie, jakbym przeniosła się w jakąś alternatywną rzeczywistość. że to teraz, to nie moje życie.

Ale koniec o smutkach!!

Bo rzeczywiście mieliście rację w swoich komentarzach, kiedy napisałam o najpiękniejszym prezencie świata.

Zostałam babcią!❤❤❤❤

Czytaj dalej „O tym i o tamtym / About this and that”